Guardian Angels - Special forces in Christ!

Nieuws

donderdag, 5 januari 2017

“Reisverslag door de ogen van een nieuwe bezoeker van Burkina Faso”

 

Burkina Faso oktober 2016

 

Donderdag 6 oktober

Het vertrek vanaf Brussels Airport begon goed. Omdat wij niet van te laat komen houden, waren we ruim op tijd op het vliegveld. Rond de klok van acht uur liepen we richting de eerste controle op de Airport. Onze persoonlijkheden en bagage vielen uiteraard op bij de aanwezige beveiliging, en we werden uit de rij gehaald. Deze keer niet om door de scan heen te gaan, maar om gelijk door te kunnen lopen. Eenmaal binnen konden we gelijk inchecken aan de kant van de businessclass. Een voordeel van op tijd komen en een stukje leiding van boven 

 

Een vliegreis van 5.5 uur bracht ons (Anton en Eduard) vanuit Brussel in Burkina Faso.

Gelijk viel ik met mijn neus in de warme boter, want warm was het zeker. Het was al laat in de middag maar nog ongeveer 36 graden. Het was zweten en kennis maken met mensen die ik nog niet kende. Het bleken allemaal bekenden van Anton te zijn, en al snel stonden we weer buiten. Dit keer stonden we alleen aan de andere kant van de douane. Onze auto stond buiten al klaar en werd ingepakt.

Na een goed uur rijden door de spits kwamen we aan bij het Guesthouse. Dit was voor ons een veilige plek om te verblijven. Want Afrika is en blijft het op één na armste land ter wereld. Waar een ‘blanke’  is daar valt wat te halen in de ogen van de mensen hier. Helaas is de criminaliteit erg hoog hier. Niet vreemd dan, dat het huis omheind is met een muur en tralies voor de ramen ter preventie van inbraak.

De rit naar het huis was al een hele belevenis. Overal waar je keek zag je scootertjes rijden. Nou ja, het zijn in wezen gewoon motoren, want ze reden allemaal rond de 80 km/h. Het leek af en toe net een bijennest. Geen wonder dan ook dat het aantal verkeersdoden hier ook ontzettend hoog ligt. Later deze reis hebben we dat helaas ook meegemaakt. Het vervelende hiervan is, dat je deze personen beter niet kan helpen. Hoewel dat tegen mijn “hulpverlenerhart” in gaat, ben je hier ten allen tijden verantwoordelijk voor het slachtoffer. Dus ook als deze komt te overlijden. Er is dus een hoop leed in deze stad. 

De wegen zijn hier ook niet echt behulpzaam. De wegen door de stad zijn wel van asfalt, maar zodra je maar links of rechts een wijk ingaat, rij je al op een zandweg. Je kunt dit het beste vergelijken met het betere rally rijden, maar dan gewoon midden in de stad.  

Na een goede maaltijd in ons huis hebben we nog een boodschap gedaan en een bezoek gebracht aan vrienden van Anton. Na dit bezoek zijn we huiswaarts gegaan om onze bedden (luchtbedden) op te zoeken. De grote uitkomst in deze warmte was de ventilator. Deze heb ik dan ook op standje ‘levensgevaarlijk’ hard gezet, om nog een beetje verkoeling te krijgen terwijl ik probeer te slapen.

 

Vrijdag 7 oktober

De nachtrust had ons goed gedaan, en na het ontbijt vertrokken we dan ook weer.

Deze keer reden we in de richting van het hoofdkantoor van Compassion. Vanuit hier vertrokken we richting Bogo om even later weer een zandweg op te rijden. We gingen richting twee sponsorfamilies van gezinnen die binnen onze stichting werkzaam zijn. Aangekomen bij het project  zagen we een mooie kerk met daaromheen het kantoor en een aantal lokalen van Compassion. Doordeweeks wordt de kerk gebruikt als een school. We zagen dan ook in alle hoeken en lokalen klassen. Op zondag is het uiteraard de plaats van ontmoeting met God.

Na de rondleiding hebben we een bezoek aan de families gebracht. Een grote glimlach kwam er op de gezichten van de mensen waar we op bezoek kwamen. 

Het straalde er werkelijk vanaf. De dorpjes waar deze families woonden waren klein. Het had misschien de grote van een boerderij. Het bestond uit een paar hutjes met een muur eromheen. Dit was alles wat deze mensen bezaten. Als vervoer hadden ze soms een fiets. Deze moesten ze dan wel delen met de buren.

                                                

 

We hebben de cadeaus voor het sponsorkind en een familiegift voor de rest van het gezin gegeven. De familiegift bestaat uit 25 kilo rijst en 5 liter olie. Dit betekent voor deze mensen dat ze voor drie weken goed te eten hebben. Eigenlijk is dit niet voor te stellen. We kregen een woord van dank vanuit de families en een zegen voor ons werk en de reis. Dat deed ons erg goed en we zijn richting huis gegaan.

 

Zondag 9 oktober

De zondag in Afrika was één van de mooiste dingen om mee te maken als westerse christen.

Daarom wil ik iedereen adviseren een Afrikaanse kerk te bezoeken. Al was het wel wat vroeg voor de zondag (8.30) dat we al in de kerk zaten, het was al lekker warm. Gelukkig had ik een plekje onder de ventilator, dus samen met mijn fles water was dat een gouden combinatie. Het was een gezamenlijke dienst met maar liefst zes kerken. Het liep uit in een groot feest met muziek, dans, zingen en gebeden. Een hele belevenis om dat 4,5 uur te mogen aanschouwen. Het is dan noodzakelijk om je ‘tijdmodus’ uit te zetten, en te gaan genieten van je tijd die je samen hebt met God. Als één van de laatste liederen zongen we: ”Dan zingt mijn ziel tot U oh Heer mijn God.”  Inderdaad, hoe groot zijt gij…

 

Maandag  10 tot woensdag 12 oktober

Deze dagen zijn we bezig geweest met de zakelijke kant van onze stichting. We hebben contacten gelegd in de kerk en diverse mensen een bezoek gebracht.

 

Donderdag 13 oktober

Deze dag stond in het teken van de aankomst van de familie Martijn. Zij zullen tijdens hun reis ook verblijven in het Guesthouse.  Vandaag werden ook de nieuwe bedden geleverd, het huis werd schoongemaakt en het eten gekookt om ze een warm welkom te geven. Omstreeks half vier kwamen Nelleke, Wil en Dora aan op Ouagadougou airport.   

                                                

 Vrijdag 14 oktober

Deze dag hebben we besteed aan bezoeken. Nu begon ook voor de familie Martijn het grote avontuur. De dag begon al goed met een heerlijk ontbijt met z’n allen in de buitenlucht. Nelleke, Wil en Dora waren lekker uitgeslapen, want die mochten voor het eerst in de nieuwe bedden slapen op de slaapkamers. De bedden zijn gemaakt door Felix de broer van Desire. Hij is het sponsorkind van de stichting, waar we een goede band mee hebben.

 

Zaterdag 15 oktober

Op het programma stond een bezoek aan de markt. Een grote georganiseerde hoop kraampjes en overal waar je keek zag je handelaren. Het was een prachtig gezicht. Op het eerste gezicht leek het of veel kraampjes hetzelfde verkochten. Maar als je goed keek, zag je de verschillende handelswaren in de kraampjes. We hebben diverse kraampjes bekeken en liepen vervolgens langs de vleesmarkt. Hier stonk het ontzettend naar, inderdaad je raad het al, dood vlees. We zagen verschillende kippen, varkens en koeien. Je kon het zo gek niet bedenken of het hing er. Al snel kwamen we aan op de gewone markt. Al sluipend en kruipend door de drukte liepen we tussen alle mensen door. We hadden op dat moment ook de beveiliging bij ons, die onze veiligheid in de gaten hielden. De beveiliging gaf een veilig gevoel, en zo konden we heerlijk langs alle kraampjes zwerven. We kochten allemaal wel wat, van een jurk tot aan kleine souvenirs. In totaal hebben we een uur of twee op de markt gelopen, maar door de warmte waren we het aardig zat. Daarom hebben we voor de lunch een restaurant opgezocht, en vertrokken we vervolgens weer huiswaarts om onze siësta te houden 

 

Zondag 16 oktober

De tweede zondag van ons verblijf zijn we naar onze “eigen” kerk geweest. De kerk stond in Dapoya, een achterstandswijk in de stad Ouaga. Het was een simpel en eenvoudig gebouw.

In deze dienst was weer veel aanwezigheid van gebed, zingen, muziek en woordverkondiging. Aan het einde van de samenkomst mochten wij onze cadeaus overhandigen aan de kinderen. Een tweetal koffers waren in Nederland gevuld met knuffels en tandenborstels.

                                                

Een rare combinatie, maar wel een combinatie die voor een grote glimlach zorgde bij veel van de kinderen. We hebben de inhoud van de koffers aan de vrouw van de dominee gegeven, die uiteindelijk ervoor heeft gezorgd dat alles netjes verdeeld werd onder de kinderen.

 

Na de dienst zijn we gaan ontspannen in het zwembad.

 

Maandag 17 oktober

Om acht uur in de morgen vertrokken we in een busje richting Doudou, waar een ziekenhuis stond wat we erg graag wilden bezoeken. Volgeladen op de Afrikaanse manier, dus alle bagage op het dak, vertrokken we die kant op. Een rit van zeker 3,5 uur bracht ons veilig in Doudou.

Een paar gebouwtjes bij elkaar, en dat was het hospitaal. We werden hartelijk ontvangen door de belangrijke mensen en twee artsen van het dorp. De bananendozen die als cadeau waren meegegaan werden uitgepakt. We hadden in totaal voor ongeveer 75 kilo aan medische materialen bij ons. Dat klinkt niet veel, maar probeer maar eens 23 kilo verbandmateriaal in een koffer te krijgen. We kregen een rondleiding door het kleine hospitaal en de bevallingskliniek. Dit was een triest gezicht als je de Nederlandse ziekenhuizen gewend bent. In Afrika wordt je in het ziekenhuis alleen behandeld als je geld hebt. Daarnaast moet ook nog je familie opdraven voor je verzorging als jij daar in het ziekenhuis ligt. Ook als je moet bevallen,  moet je naar de kliniek komen. Kom je niet, dan wordt je niet geholpen. Heel erg pijnlijk om aan te moeten horen, maar wel de keiharde werkelijkheid in Afrika. Dit maakte op iedereen veel indruk.

 

Dinsdag 18 oktober

We bezochten het ziekenhuis in de plaats Kaya. Het was een klein ziekenhuis dat onderhouden wordt door de kerk. Dit ziekenhuis zag er al veel netter uit, en was ook beter georganiseerd dan het ziekenhuis is Doudou. Ook in dit ziekenhuis hebben we een koffer vol met verbruiksmaterialen mogen afgeven als een kleine gift. Ondanks dat het er netter en beter uit zag, was ook hier een groot te kort aan verbruiksmaterialen.

                                                

 

Woensdag 19 oktober

Een hoogtepunt van onze reis was toch zeker het bezoek aan de blindenschool.  Van buiten leek het een heel vervallen gebouw, maar dit was het zeker niet. Strak achter het vervallen gebouw  stond namelijk de nieuwe school. Er was een overkapping  gebouwd met aangrenzend de klaslokalen. Ook boven was nog een verdieping in aanbouw.

Eenmaal door de toegangspoort hoorden we de kinderen al vrolijk zingen. Een welkomstcomité leek het wel. Prachtig om te zien hoe deze kinderen, die eigenlijk geen toekomst hadden, zo vrolijk en levendig waren. Indrukkend was het om te horen hoe ze zongen: “I am happy to see you today”.

Een mooi lied, waarbij we in groot huilen uitbraken. Een moment dat ons heel erg zeer heeft gedaan. Mij persoonlijk ook. Het heeft mijn hart gebroken, maar tegelijk ook weer geheeld. Het geluk dat deze kinderen hebben en uitstralen, is niet te beschrijven in woorden wat je ziet en voelt.

We werden ontvangen door de directeur van de school. Hij is zelf ook blind en is gepassioneerd voor speciaal onderwijs. Het deed ons erg goed om te weten dat de kinderen hier weer een toekomst kunnen krijgen. Ze zijn veilig binnen de muren van de school.

Als ze in de vakantie naar huis gaan, omdat de school dan dicht gaat, worden ze vaak ziek. Dit komt omdat ze slecht of weinig te eten krijgen en soms ook verwondingen oplopen. Het is een behoorlijke klus voor het personeel om dan de kinderen weer in hun oude schoolpatroon terug te brengen. We sluiten af met een rondleiding door de school. Ze zijn hard bezig om het af te ronden en ook de lokalen boven in gebruik te gaan nemen. Weer nieuwe kansen en mogelijkheden voor een prachtige school/ gemeenschap als deze.

 

We hebben de tijd genomen om de emoties te verwerken door er samen over te praten.

 

Donderdag 20 oktober

Dit was dan eindelijk de grote dag voor de familie Martijn, want ze gingen hun sponsorkind ontmoeten. Asseta is een meisje van 15, dat deelneemt aan een project van Compassion.

Allereerst was er een ontmoeting met de mensen van het project. Na uitleg en een rondleiding in de kerk reden we naar het huis van Asseta. In een achtergelegen buurt, die dankzij onze 4x4 auto goed te bereiken was, kwamen we bij de familie thuis. De familie woonde in een lemen hutje met een golfplaat als dak. Het stelde eigenlijk niet veel voor. Het zijn mensen die bij elkaar leven in afwachting van wanneer de regering de woonwijk weer opschoont, en alle huizen weer laat verwijderen. We werden hartelijk ontvangen door de vader, moeder en het zusje van Asseta. Na wat woorden met de familie uitgewisseld te hebben was het tijd voor de cadeaus voor Asseta. Bij het geven van de Bijbel bleek de familie moslim te zijn. Na een uitleg bleek dat niemand er moeite mee had als de Bijbel in huis aanwezig was. Dit is fijn, want nu kan het Woord ook hier gelezen worden.

                                                

 

Vrijdag 21 en zaterdag 22 oktober

Onze laatste dagen hebben we rustig aangedaan en stonden in het teken van afscheid nemen. Afscheid moeten nemen van mensen die je lief zijn geworden. Er is goed voor ons gezorgd en diverse mensen stonden altijd voor ons klaar.  Afscheid nemen doet zeer. We laten mensen achter in een situatie die voor ons niet te bevatten is. Het samenwerken en werken voor ‘blanken’ is voor iemand in Afrika niet gemakkelijk. De mensen om hun heen weten ondertussen niet beter, maar de buitenstaanders zijn altijd jaloers. De kans op inbraken en dat soort dreiging hangt hier altijd in de lucht. Voor het oog van de buitenwereld heb je het goed. Vanwege onze aanwezigheid komen mensen in de ochtend in alle vroegte al het ontbijt klaarmaken. Maar als ze daarmee klaar zijn gaan vertrekken ze niet naar huis maar naar hun werk. Ook in de avond zijn ze weer druk om onze warme maaltijd klaar te maken. Zelfs al namen we gasten voor het eten mee, er was altijd voldoende. Het gekke is nog steeds dat alles zonder klagen gebeurd. Werken, naar school gaan om een diploma te behalen,  en daarna nog weer werken. Om je spreekwoordelijke pet maar heel diep voor af te nemen. Je gaat van deze mensen houden, ook al ken je ze nog maar net…

 

Het waren goed gevulde dagen. We hebben tijdens onze reis veel gezien en veel mensen mogen ontmoeten. Samengevat was het een fijne reis!

 

Eduard Vel Tromp

 

Voor meer foto's kijk op: http://www.guardian-angels.nl/media/g-a-foto

Terug naar vorige pagina